GESLAAGD!

JOEPIEEEEEEEEE, we zijn allebei geslaagd voor ons examen Spaans. Geert behaalde 95% en Anneke 97%. We hebben niet allebei hetzelfde examen gekregen. Onze juf en meester waren heel tevreden! We zijn dan ook begonnen aan boek nummer 2 (nog veel te studeren :-)

We hebben daarnet een soort instelling/hospitaal bezocht in Antigua. Tjonge jonge, wat een verouderde toestanden! Het leek een beetje op een MPI bij ons, maar dan 50 jaar geleden: slaapzalen met heel veel bedden in, de gehandicapten liggen er met ganse dagen in hun bed zonder veel aandacht te krijgen (uitgezonderd tijdens het voedingsmoment), veel te weinig personeel voor heel veel patiënten... Het is hard om te zien...

Vorige week bezochten we een Amerikaans project, waar arme families worden geholpen met educatie, gezondheid, voeding, huisvesting, ... Wat een immens verschil met het schooltje waar wij zullen werken. De Amerikanen geven heel veel geld, met als gevolg: heel sjieke gebouwen, veel speelruimte en speelgoed, genoeg eten, psychologische en medische hulp. Echt ongelooflijk. We zijn er ons van bewust dat die armen ook echt hulp nodig hebben, maar wij zijn blij dat we in ons "nog armere" schooltje vrijwilligerswerk gaan doen, omdat daar het voortbestaan van het project afhangt van het al dan niet hebben van vrijwilligers, en in het Amerikaanse project niet.

Ondertussen hebben we ook al kennis gemaakt met heel rijke Guatemalteken (ja, die bestaan ook). Zij vieren bijvoorbeeld de verjaardag van hun 3-jarige zoontje met een groot feest in een hotel! De kloof tussen arm en rijk hier lijkt wel nog groter dan bij ons...

Wij gaan hier een glaasje drinken op ons goed resultaat: schol!
Geert en Anneke

Voor de 2de keer getrouwd !

Inderdaad... Je leest het goed: deze week zijn we voor de tweede keer getrouwd:

We hadden donderdag met de Spaanse school een uitstapje gemaakt naar een naburig indigena dorpje. We kregen een hele voorstelling van hoe de maya-kledij geweven wordt, hoe ze koffie malen, tortillas maken, en... ook hoe de plaatselijke bruiloft verloopt. Daarvoor hadden ze 2 vrijwilligers nodig, en daar Geert ver de enige man in het gezelschap was... :-)

Het was echt met alles erop en eraan, zelfs de kus ontbrak niet :

Vandaag (zondag) hebben we samen met enkele andere vrijwilligers, Chichicastenango bezocht, beroemd om zijn enorme markt in de kleine straatjes. Heel leuk zo kuieren. We zouden bijna vergeten dat we morgen ons examen hebben in de Spaanse les... Dit examen is niet verplicht, maar wel noodzakelijk als je aan "boek 2" wil beginnen, en aangezien onze eerste studieboek uit is, willen we voor onze laatste week les nog wel een tandje bijsteken !

En dan vanaf 3 oktober beginnen we te werken in ons schooltje Niño Obrero. We beginnen er echt naar uit te kijken!

Groetjes,
Geert en Anneke

Ons project (Niño obrero) bezocht

Amaai, we hebben daarnet ons project bezocht, en we zitten er hier alle twee maar een beetje stilletjes bij. Zo een arm schooltje zeg.

We zouden het normaalgezien gisteren bezoeken, maar we stonden er voor een gesloten deur. Toen vertelde de coordinatrice van onze Spaanse school al dat er 90 kinderen zitten en dat ze 5 leerkrachten hebben in Niño Obrero. Wij dachten dat dat nog wel meeviel: 1 leerkracht voor 18 kinderen.
Maar na vandaag weten we wel beter: de klasjes zijn heel klein, (5m op 4m of kleiner), muf stinkend, vuil en alle banken staan bijna op elkaar gestapeld. De school zelf is ook heel heel klein en heeft een mini-koertje. Hoe daar ooit 90 kinderen samen op spelen, snappen we niet. Ze hebben een armtierig keukentje en de kinderen krijgen elke dag een 10-uurtje, lunch en 4-uurtje. De meeste kinderen die er naar school gaan zijn kinderen uit een eenoudergezin (alleenstaande moeder met kinderen) en moeten bijgevolg in de namiddag werken om het gezinsinkomen wat te verhogen (vandaar de naam Niño Obrero = arbeidend kind). Ze hebben er heel weinig materiaal en zijn volledig afhankelijk van giften. Het ingezamelde geld zal dus zeker van pas komen, ook al hebben we nog geen idee hoe het geld het best te besteden... Dat is iets voor later.

We zullen vooral moeten werken als "assistent-leerkracht". En ook al zitten we hier een beetje uit ons lood geslagen: we zien het werk volledig zitten! En er is meer dan werk genoeg, dus zullen ze ons op 3 oktober (onze eerste dag in het project) ontvangen met open armen! De kindjes waren vandaag ook al heel enthousiast en vriendelijk.

Liefs
Geert en Anneke

La Independencia (15/09)

Het is hier al een paar dagen feest! Guatemala is nu 184 jaar jong geworden. Op 15 september 1821 werd het onafhankelijk van Spanje. We horen nu elke dag het volkslied: iedereen zingt het hier mee uit volle borst, met rechterhand op het hart, heel plechtig... Dat is wat anders dan in Belgie he!!! En het feesten gaat maar door: daar kunnen ze hier wel wat van hoor (al is het allemaal toch net iets minder professioneel dan bij ons: microfoons ruisen bijvoorbeeld continu en zo).

Het was gisteravond weer religieuze bijeenkomst in ons gastgezin, maar deze keer was het iets minder spectaculair. Luis probeert ons wel te betrekken bij hun godsdienstige bezigheden, maar wij bekijken het liever vanop een afstand :-) Deze morgen is hij vertrokken voor een mis van langer dan 1u30, in zijn allersjiekste kostuum... Oh ja, de naam van de baby vandaag is Luisa Ester (omdat ze in dezelfde maand geboren is als vader Luis besloten ze haar als eerste naam Luisa te geven). Maar haar naam morgen: ??????

We kijken al uit naar morgennamiddag, want dan gaan we een bezoekje brengen aan ons project waar we 3 maanden zullen werken. Wij zijn heel benieuwd!

Vele groetjes!
Geert en Anneke

Eerste foto's van ons in de Spaanse les

Anneke met juf Celeni; Geert met meester Ricardo

Nog een foto van ons twee tijdens de happy hour op de school: de cuba libre is lekker!

Den Turista heeft Guatemala bereikt

Hallo Belgen,

Hier een nieuw berichtje met nog enkele belevenissen van de afgelopen dagen.

Geert heeft kennis gemaakt met de fameuze turista: platte diarree en gerommel in buik en darmen. Ook Anneke heeft wat last van diarree maar niet zo fel.

Gisteren hebben we een daguitstapje gemaakt naar het meer van Atitlan. Het meer is een idyllische plaats omringd door vulkanen. We zijn met een bootje naar een aantal dorpjes gevaren. Heel authentiek maar ook heel arm: toen we onze bokes opaten, stonden er heel wat kindjes rond ons te bedelen. Op het eind gaven we de rest van ons brood aan een kindje. Hij begon direct die paar resterende boterhammen op te schrokken. Hartverscheurend...

Zaterdagavond hebben we ook iets eigenaardig meegemaakt: Terwijl wij aan de eettafel ons huiswerk zaten te maken, was er in de "woonkamer" een soort religieuze bijeenkomst van Luis (onze 'gastvader') en een aantal van zijn vrienden. Ze lazen om beurt een stuk voor uit een bijbel, en preekten over Jezus, de duivel, God enz... De aanwezige vrouwen begonnen te wenen. Na een soort duiveluitdrijving vielen de mannen op de grond, terwijl op de achtergrond steeds hetzelfde religieuze liedje speelde. Een andere man sprong en beefde over heel zijn lijf om de duivel uit te drijven. We vonden dit allemaal heel raar, aangezien Luis en zijn gezin voor de rest heel vooruitstrevend zijn. Achteraf hoorden we dat hun 'religie' de evangelische kerk blijkt te zijn.

Verder proberen we ons te integreren door met de plaatselijke jeugd basketbal te spelen op een pleintje in de buurt. We vinden het heel leuk, en die kinderen blijkbaar ook :-)

Onze spaanse lessen vorderen goed. Het schooltje van ons project hebben we echter nog niet gezien, maar we kijken er al naar uit.

vele groetjes,
Anneke & Geert

Nog steeds geen naam voor de baby

Hallo allemaal!

We hebben nu al 4 lessen Spaans achter de rug en ons hoofd zit al vol met grammatica, woordenschat, ... Maar het is ook enorm leuk om gewoon met de lerares over Guatemala te praten, en ... klinkt het niet dan botst het maar. Proberen is de boodschap!

Ondertussen wordt er nu ook al meer Spaans gesproken in het gastgezin. Luis, de man, komt ook vaak met ons een babbeltje doen en hij praat traag genoeg zodat we hem kunnen verstaan. Ze hebben nog altijd geen naam voor hun pasgeboren meisje: er blijven nog 7 namen over :-) De vader verkiest "Ana Ester", maar de moeder wil "Carla Daniella", en dan zijn er nog 5 andere namen die steeds weer andere gezinsleden willen... Bon, ze hebben nog 1 maand om te beslissen, want dan moet het kindje aangegeven worden in het "gemeentehuis"!

Ook met de andere studenten (vooral Europeanen) proberen we meer en meer Spaans te praten -> is soms echt grappig!

Het eten in het gezin is heel lekker. 2 keer per dag warm, en soms is het ontbijt ook iets warm (pannenkoeken of gewonnen brood of zo). Maar grote eters als wij zijn: we hebben nooit genoeg...

We hebben daarnet in een mail gelezen hoeveel geld er voor het project op de Belgische rekening staat: 192 000 BFR!!!!!!!!! WAW!!!!!!!! DANK JE WEL! En voor diegenen die nog willen bijdragen: de rekening blijft nog een hele tijd open!

Vele groetjes
Anneke en Geert

Eerste Spaanse lesjes gehad

Hallo iedereen!
Gauw een kort berichtje.

We hebben nu 2 dagen Spaanse les achter de rug: heel intensief, maar we leren wel veel bij op die manier (hoewel we ons natuurlijk nog niet deftig kunnen uitdrukken...)

Verder hebben we ook al kunnen kennismaken met de plaatselijke dieren: vervelende muggen en ... ratten op ons dak. Gelukkig kunnen deze knaagdiertjes niet in onze kamer!!!

Het spreekwoord "is het niet vandaag, dan wel morgen" is hier perfect van toepassing. Alles gaat hier veel trager en relaxer dan in Belgie.

We kunnen jullie ook nog vertellen dat onze "gastmoeder" bevallen is van een dochtertje! Maar ze hebben nog geen naam gekozen... want ze hadden een zoon verwacht... Raar volk, he?!

Vele groetjes!
Anneke en Geert

Eerste berichtje uit Guatemala

Hallo iedereen,

Gisterenochtend (vrijdag 02/09) waren we ruimschoots op tijd in zaventem: nog op ons gemak kunnen pistolekes eten en enkele bekenden tegenkomen... (Davy, Jordy en Krista waren de verrassingsact) Nog wa op t gemak ne koffie gedronken, uitgebreid afscheid genomen (met de nodige traantjes ;-) en dan waren we de douane voorbij....

Zouden we nog pralines kopen voor ons gastgezin? of doen we dat in Frankfurt. Misschien toch maar naar de Gate 59 gaan... Daar aangekomen bleek heel de Gate59 leeg te zijn... Oei. dan plots: last call for Mr Stevens and Mrs Vankelecom... Blijkbaar een andere Gate zonder da we van iets wisten. We hebben dan maar gelopen naar die TV schermen, en bleek het Gate 53 te zijn. Lopen, lopen, lopen... net op tijd als allerlaatste het vliegtuig op. hehe... "Straffe stoot Nr. 1" was goed afgelopen.

Dan een heel rustige vlucht naar Frankfurt en Mexico. Daar begonnen we toch wel heel moe te worden (t was intussen al 5u belgische tijd). In Guatemala City aangekomen, stond ons ne meneer op te wachten die ons meenam naar Antigua. 3 kwartier rijden. zei hij. Maar dat was zonder zijn rijstijl gerekend: Bergop, bergaf, slalommend tussen de autos van het ene rijvak naar het andere aan 100 km/u waar een snelheidsbeperking van 40 per uur geldt :-)

Gelukkig zonder accidenten toegekomen in ons gastgezin. Het werd snel duidelijk dat we daar niet alleen als gast waren: nog een 4-tal andere studenten/vrijwilligers logeren in hetzelfde huis.

Vandaag en morgen verkennen we Antigua en maandag beginnen we dan aan de intensieve cursus Spaans.

Voila, jullie gaan ver slapen zeker? Wij gaan hier nog wat kuieren in de zon...

Tot de volgende keer!!!!
Geert & Anneke